Jerzy Wójcik („Rzeczpospolita”)„Z ducha gombrowiczowska”, w: „Rzeczpospolita”, nr. 243, 17 października 2003, s. 12.: „Pornografia” dowodzi, że talent [Kolskiego] okrzepł, a reżyser rozszerzył zainteresowania; stworzył własny styl, ekranowy metajęzyk, którym operuje swobodnie. Choć wielowarstwowa, pełna symboli, monologów wewnętrznych, strumieni świadomości, wieloznaczna fraza powieści jest oporną materią dla filmowca, poradził sobie z nią lepiej niż Jerzy Skolimowski z prostszą „Ferdydurke” (...) [Kolski] obnaża, podobnie bezceremonialnie jak pisarz, bogoojczyźnianie stereotypy, powierzchowność naszej wiary, wiedzy, całą tę intelektualną pornografię. Prowokuje. Równocześnie bawi delikatną erotyką, ironizuje, drwi z banału, niezdecydowania, naszej wiecznej „niedojrzałości”. Oglądamy perfekcyjnie zrealizowane polifoniczne dzieło: dramat, poemat dygresyjny i przekorny moralitet. Iście koncertowa gra tercetu Majchrzak – Ferency – Globisz, sympatyczna kokieteria Grażyny Błęckiej-Kolskiej oraz młodzieńcza zalotność Sandry Samos (Henia) zostawiają wrażenie ekranowej prawdy i szczerej spontaniczności. Muzyka Zygmunta Koniecznego i dramatyczna, i zabawna świetnie wspiera narratorskie zamysły reżysera, podkreśla dramaturgię filmu. Współtworzy nastrój poszczególnych sekwencji, spina niczym klamra całość, pozostaje w uchu i sercu.