Wiele z wariantów trafności pokrywa się nawzajem ze sobą i z miarami rzetelności. Ich kategoryzacja i hierarchia była w XX wieku przedmiotem żywych debat metodologicznych, a wiodące towarzystwa zawodowe takie jak APA wielokrotnie zmieniały oficjalne wytyczne w tym obszarze.
Standardy APA z 1966 wyróżniały jako główne miary trafność treściową, kryterialną i konstruktu. Podobną klasyfikację przedstawia w Polsce Brzeziński i Hornowska. Jednakże w późniejszych standardach APA ujednolicono i przeformułowano język opisu trafności, akcentując ciągły proces oceny wartości dowodowej dotyczącej adekwatności narzędzia, i wyróżniając zamiast poszczególnych rodzajów trafności pięć aspektów tego pojęcia, które należy uwzględniać: Dowody dotyczące treści. Dowody dotyczące procesu odpowiadania. Dowody dotyczące wewnętrznej struktury. Dowody dotyczące związku z innymi zmiennymi. Dowody dotyczące następstw testowania. Standardy z 1999 sygnalizują wprost dążenie do ujednolicenia pojęcia trafności:
Analiza Newtona i Shawa wskazuje jednak, że mimo to nadal często spotykane jest stosowanie fragmentarycznych koncepcji trafności, oraz brak konsensusu co do tego pojęcia.