Próbował dowieść jałowości scholastyki, występując publicznie z tezami z nowszej filozofii i fizyki. W swoich poglądach filozoficznych był jednym z propagatorów tzw. recentiorum w wersji wolfiańskiej. W roku 1747 udał się na dalsze studia do Rzymu, Turynu i Wiednia (był wówczas wychowawcą Kaspra Lubomirskiego, wojewodzica krakowskiego). Później, już jako guwerner hr. Löwendhala, studiował filozofię i fizykę (Paryż, Halle, Lipsk). W latach 1746–1763 (z krótkimi przerwami) wykładał matematykę i fizykę w Collegium Nobilium, gdzie w roku 1752 założył pierwszą w Polsce pracownię fizyki doświadczalnej. W latach 1759–1761 był rektorem Collegium Nobilium. Stosował nowoczesne metody nauczania, współpracował ze Stanisławem Konarskim przy reformie szkolnictwa pijarskiego. W roku 1756 został nadwornym teologiem króla Augusta III. Tego roku towarzyszył poselstwu Michała Jerzego Mniszecha do Turcji.
W 1759 objął zarząd kolegium pijarskiego;