u rodzajów Repetobasidium, Galzinia.
Podstawki mają cienkie ściany komórkowe, u niektórych jednak gatunków są one silnie zgrubiałe (sclerobasidium), u niektórych występują ziarenkowate inkrustacje, u niektórych podstawki są zatopione w żelatynowatej substancji.
Podstawka niedojrzała, lub po oderwaniu się zarodników zwana jest bazydiolą.
Mechanizm rozprzestrzeniania bazydiospor przez podstawki Większość bazydiospor to balistospory – zarodniki wyrzucane mechanicznie. Siła napędowa do tego wyrzutu pochodzi z nagłej zmiany środka ciężkości wyrzuconego zarodnika. Ważną rolę w wyrzucaniu balistospor odgrywa kropla Bullera, która może gromadzić się na proksymalnym końcu (wyrostek wnęki) każdej bazydiospory. Po osiągnięciu dojrzałości bazydiospor cukry obecne w ścianie komórkowej zaczynają służyć jako loci kondensacji pary wodnej w powietrzu. Kluczowe znaczenie mają dwa oddzielne obszary kondensacji. Na spiczastym czubku zarodnika (wnęki) najbliżej podstawy podtrzymującej gromadzi się duża, prawie kulista kropla wody. W tym samym czasie kondensacja zachodzi w cienkiej warstwie na doosiowej powierzchni zarodnika. Kiedy te dwa zbiorniki wodne połączą się, następuje uwolnienie napięcia powierzchniowego. Nagła zmiana środka masy prowadzi do nagłego wyrzucenia bazydiospor. N.P.