Nowy Testament i wspólnota pierwotnego Kościoła mały|Wyrzucenie kupców ze świątyni (1750), Giovanni Paolo Pannini Nauki Jezusa Chrystusa są często interpretowane jako posiadające charakter socjalistyczny, zwłaszcza przez chrześcijańskich socjalistów takich jak Terry Eagleton. W Dziejach Apostolskich 4:32 odnotowano: „Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne”. Taki model wspólnoty, funkcjonujący w pierwotnym Kościele w Jerozolimie, przetrwał kilka wieków i miał istotny wpływ na rozkwit struktur feudalnych. Chociaż praktyka wspólnoty majątkowej zaniknęła w powszechnym Kościele, była kontynuowana w monastycyzmie i doświadczyła renesansu od XIX wieku.

W Nowym Testamencie Jezus identyfikuje się z biednymi, głodnymi, chorymi i uwięzionymi (Mt 25:31–46). Ta przypowieść stanowi fundament chrześcijańskiego socjalizmu. W Łk 10:25–37, Jezus odpowiada na pytanie: „A kto jest moim bliźnim?” przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie, ukazując, że pomoc należy się każdemu potrzebującemu, niezależnie od jego przynależności etnicznej czy religijnej.