Ciemny kolor księżyca podczas zaćmienia, odnotowany przez chrześcijańskich kronikarzy, wskazuje na obecność aerozoli wulkanicznych pochodzących z erupcji wulkanicznych.
Aktywność słońca Za różne okresy małej epoki lodowej odpowiadały także zmiany stałej słonecznej wynikające z cyklów aktywności Słońca oraz związana z tym interakcja między wiatrem słonecznym, promieniowaniem kosmicznym a procesami atmosferycznymi. W istocie kilka cykli o zmniejszonej liczbie plam słonecznych przypada na pół tysiąclecia między 1300 a 1800 rokiem. Plamy słoneczne są chłodniejsze i emitują mniej światła widzialnego niż pozostała część powierzchni Słońca. Ich liczba i rozmiar stanowią miarę aktywności słonecznej. Minimum Spörera z lat 1420–1570 (nazwane tak od astronoma Gustava Spörera) oraz najzimniejszy okres epoki zwany minimum Maundera w latach 1645–1715 (nazwane od Edwarda Waltera Maundera) wyznaczają dłuższe okresy spadku aktywności słonecznej, ale za wielkie ochłodzenie na początku XVII wieku odpowiadały prawdopodobnie głównie zjawiska wulkaniczne. Awans w latach 1820 i 1850 pokrywa się z Minimum Daltona w latach 1790 do 1830. Na to ostatnie minimum przypada wybuch wulkanu Tambora w 1815 roku, co jest uważane za bezpośredni powód znaczących anomalii klimatycznych na całej Ziemi. Kolejny 1816 r.