W Księstwie Saskim produkcja rolna była nierównomiernie rozmieszczona i koncentrowała się w pasie od okolic po .

W Rudawach natomiast większą rolę odgrywało górnictwo i rzemiosło, dlatego produkty rolne musiały być importowane. Wzrost cen zboża miał tu podwójne skutki, ponieważ również koszty transportu gwałtownie wzrosły – cena owsa również była dotknięta drożyzną. Podczas gdy koszty żywności ulegały znacznym wahaniom, struktura wynagrodzeń większości mieszkańców pozostawała prawie niezmieniona, co już przed wojną trzydziestoletnią prowadziło do poważnych kryzysów egzystencjalnych. Podwyżki cen żywności dotknęły także budżet elektorski. Gdy Jan Jerzy I w 1621 roku zaprosił saskie stany na sejm krajowy do Torgau, zrezygnował – z powodu wysokich cen – z tradycyjnego poczęstunku dla ich przedstawicieli. Zamiast tego wypłacono im dietę. Praktyka ta utrwaliła się na stałe, przyczyniając się jednak do tego, że sejmy utraciły nieco swój osobisty, późnośredniowieczny charakter.