Do wiosny następnego roku dochodziło do dalszych, mniejszych erupcji. Był to najpoważniejszy wybuch od czasu zniszczenia Pompejów w 79 roku p. n.e. Znacznie bardziej aktywny Etna notował większe erupcje w latach 1566, 1607, 1610, 1614–1624, 1634–1638, 1646–1647, 1651–1653 i jeszcze latem 1669 roku, kiedy to znaczna część położonej u podnóża góry Katanii została zniszczona.
Koniec małej epoki lodowej zbiegł się z potężną erupcją wulkanu Fudżi w Japonii, która – choć miała siłę 5 stopni, czyli około dziesięciokrotnie słabszą niż Huaynaputina (siła 6), charakteryzowała się znacznymi rozmiarami i skutkami. Nawet w położonym około 100 kilometrów od miejsca erupcji Edo odnotowano kilkucentymetrową warstwę opadającego popiołu wulkanicznego.
Równocześnie w 1641 roku doszło do erupcji na filipińskiej wyspie Mindanao, ocenionej na siłę 4 VEI. W następstwie tych wydarzeń odnotowano anomalie klimatyczne. Źródła z 1643 roku, w tym przekazy Wecka, wspominają o intensywnych opadach śniegu w kwietniu oraz o wystąpieniu przedwczesnej zimy i mrozów już w październiku tego samego roku. W kolejnym roku lodowaty deszcz podczas Zielonych Świątek zniszczył zbiory winorośli.