Później trawę tę zaczęto sadzić także po drugiej stronie zboczy, w ten sposób stworzono sify (długie wydmy o wijącej się linii grzbietu) wysokie na ponad 1500 metrów, stanowiące swoistą zaporę dla niszczących wiatrów. Później przyszła kolej na odporniejsze rośliny, zakotwiczane już w piasku: różne odmiany efemerydów, płożący eukaliptus (odmiana sprowadzona z północnych regionów Kaladanu), karłowaty kamaryszek, łubin niski i tym podobne. Następnie zasadzono prawdziwe rośliny pustynne (na przykład: szałwia wielbłądzia, różne rodzaje kaktusów itd.), a w miejscach, gdzie te rośliny się przyjęły, wprowadzano bardziej rozbudowaną florę: bawełnę, palmy daktylowe, melony, zioła lecznicze oraz ponad 200 innych gatunków. Na planetę przybywały transporty z różnymi gatunkami zwierząt: począwszy od lisów długouchych, przez zające i skoczki pustynne aż do pająków, skorpionów, ważek czy nietoperzy.
Na granicy stworzonych przez Fremenów oaz z otwartą pustynią plankton przyprawowy ginął w zetknięciu z nowymi formami życia. W miejscach tych zbierała się trująca woda, a arrakańskie życie omijało je z daleka. Wokół sadzonek powstała jałowa strefa, której unikały nawet czerwie pustyni, pozwalając na dalszą ekspansję zielonego krajobrazu.