W kolejnych latach udoskonalono powłokę wałka (obecnie ceramiczna) i geometrię kałamarzyków. 1951 – ogłoszenie konkursu na nową nazwę dla druku anilinowego przez firmę Mosstype Corporation. W końcu 1952 roku przyjęto nazwę flexography. 1972 – wprowadzenie fotopolimerowych form drukowych 1986 – wprowadzenie technologii tulei formowych 1996 – wprowadzenie CtP do produkcji form drukowych
Podział Maszyny fleksograficzne można podzielić:
ze względu na rodzaj farby: fleksografia rozpuszczalnikowa; fleksografia wodna; fleksografia fotoutwardzalna (ultrafioletem); fleksografia elektronoutwardzalna;
ze względu na lokalizację cylindra dociskowego: z cylindrem centralnym, zwane też CI (ang. common impression); wielocylindrowe: szeregowe, wieżowce,
ze względu na kształt podłoża drukowego: zwojowe (dominujący rodzaj): ze zwoju na zwój, ze zwoju na arkusz, arkuszowe.
Maszyny zwojowe dzieli się ze względu na szerokość wstęgi: wąskowstęgowe, czyli maszyny małoformatowe do druku do szerokości do 330 mm; średniowstęgowe, czyli maszyny średnioformatowe, których typowa szerokość druku wynosi 330–680 mm; szerokowstęgowe, czyli maszyny wielkoformatowe drukujące od szerokości 1000 mm.