Żołnierze Korpusu po rozbrojeniu przybyli w większości do Warszawy, gdzie weszli w skład powstającego Wojska Polskiego.
W Bobrujsku, na miejscowym cmentarzu wojennym, istniał wysoki kopiec z krzyżem na szczycie, pod którym zostało pochowanych około dwóch tysięcy polskich żołnierzy I Polskiego Korpusu. Obecnie nie ma po nim śladu. Replika tego kopca, znacznie pomniejszona, znajduje się na cmentarzu Powązkowskim. W dwudziestoleciu międzywojennym byli tutaj chowani Dowborczycy.
Organizacja i obsada personalna korpusu thumb|Dowódcy oddziałów I Korpusu Polskiego w Rosji z gen. Józefem Dowbor-Muśnickim; 1917 r. thumb|Grupa oficerów 1 pułku inżynierii; Bobrujsk 1918 r.
Dowództwo dowódca – gen. por. Józef Dowbor-Muśnicki zastępca dowódcy – gen. por. Aleksander Karnicki p.o. wyższego oficera do zleceń – ppłk SG Walerian Żeleński szef sztabu – gen. mjr Władimir Agapiejew (Rosjanin) kwatermistrz – płk Zygmunt Rymkiewicz intendent – płk Blinow (R) naczelny inżynier – ppłk Bolesław Jaźwiński szef sanitarny i naczelny chirurg – gen. mjr Stanisław Gurbski naczelny lekarz – inspektor sanitarny gen. dr Aleksander Bernatowicz (1917–1918) dr Bronisław Malewski (1918) naczelny kontroler – Stanisław Wiktor Karaffa-Korbut. 1 Dywizja Strzelców Polskich – gen. Gustaw Ostapowicz 2 Dywizja Strzelców Polskich – gen.