Od 1952 był profesorem prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Warszawskim. Wniósł duży wkład w rozwój prawa międzynarodowego po II wojnie światowej. W latach 1962–1966 był przewodniczącym Podkomitetu Prawnego () Komitetu ONZ ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej (). Był członkiem polskiej delegacji na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ oraz sędzią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w latach 1967–1993 (najdłużej w historii). W okresie od 1973 do 1976 pełnił funkcję przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

W latach 1949, 1951 i 1955 był wybierany na przewodniczącego Komisji Prawnej () Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych (), a w 1952 roku był jej wiceprzewodniczącym. Był przewodniczącym specjalnej komisji do spraw pokojowego wykorzystania energii jądrowej. Wiceprezydent Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego. Członek Rady Konsultacyjnej.

W 1960 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. W latach 1961–1967 był dyrektorem Instytutu Nauk Prawnych PAN. W 1973 został członkiem rzeczywistym PAN.

W 1988 Uniwersytet Śląski przyznał mu tytuł doktora honoris causa.