Zasługi prof. Teisseyre’a dla rozwoju polskiego przemysłu naftowego zostały nagrodzone 12 kwietnia 1933 członkostwem honorowym Stowarzyszenia Polskich Geologów Naftowych. W dniu 27 września 1935 na wniosek senatu Politechniki we Lwowie prezydent Ignacy Mościcki nadał mu tytuł profesora honorowego tejże Politechniki na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej. W latach 1928–1939 zasiadał w Komitecie Rzeczoznawców półpaństwowej firmy Pionier, której celem były prace poszukiwawcze złóż surowców bitumicznych w Karpatach i na Podkarpaciu.
Wawrzyniec Teisseyre był żonaty z Janiną (1877-1953) h. Oastoja z Polityńskich.
Wawrzyniec Teisseyre miał pięciu synów: Jerzego, Kazimierza, Henryka, Stanisława i Andrzeja.
Pochowany został na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. mały|Napis pro memoria na grobie rodzinnym na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu
Działalność naukowa Do głównych osiągnięć W. Teisseyre’a jako pracownika Komisji Naftowej należały prace prowadzone w latach 1896–1910 nad rozpoznaniem i udostępnieniem największych znanych ówcześnie europejskich złóż ropy naftowej w Rumunii. Opublikował jednocześnie prace z zakresu paleontologii, tektoniki, kartografii oraz budowy geologicznej złóż naftowych.