Od wczesnego średniowiecza do 1466 roku Trwałe zasiedlenie terenu Krajny nastąpiło prawdopodobnie w V–VI wieku n.e. przez plemiona słowiańskie zajmujące teren, wcześniej zamieszkały przez ludność germańskich kultur wielbarskiej i przeworskiej, a jeszcze wcześniej kultury łużyckiej. W okresie kształtowania polskiej państwowości Krajna wraz z Pomorzem zostały wcielone w II poł. X wieku do Państwa Pierwszych Piastów. Wkrótce po śmierci Bolesława Chrobrego Krajna oddzieliła się jednak od niej. Powtórne przyłączenie Krajny do Polski nastąpiło w I poł. XII wieku, w latach 1113–1122 po zapoczątkowanych przez Bolesława Krzywoustego w 1106 roku i zakończonych sukcesem walkach o odzyskanie Nakła, Czarnkowa i Ujścia. Tym razem Krajna na dłużej powróciła do państwa polskiego. Poprzez napływ osadników z Wielkopolski nastąpiło zaciśnięcie więzów z tą właśnie dzielnicą kraju. Łączeniu Krajny z Wielkopolską sprzyjało włączenie jej w skład archidiecezji gnieźnieńskiej i przyłączenie jej w 1314 roku do województwa kaliskiego.