Cykl ruchów zgarniacza i pracy wiązki lasera powtarza się aż do uzyskania żądanego obiektu. Na samym końcu stolik z obiektem wysuwany jest ze zbiornika.
Po wyjęciu ze zbiornika model musi zostać poddany wykończeniu. Składa się na nie usunięcie konstrukcji podpierających; wyczyszczenie modelu w acetonie albo izopropanolu, mające na celu pozbycie się powierzchniowo zalegających cząstek żywicy; a także całościowe naświetlanie światłem UV, aby zestalić przedmiot całościowo, czy też suszenie. Na sam koniec powierzchnia może zostać pomalowana, szlifowana, lakierowana lub poddana innym pracom.
Właściwości wyrobów Technika ta zapewnia wysoką precyzję (cechują się dużym odwzorowaniem dokładności modelu komputerowego – nawet do 0,01 mm) i powtarzalność przy dobrej jakości powierzchni oraz – w odróżnieniu od tańszej obróbki skrawaniem – możliwość utworzenia skomplikowanej struktury wewnętrznej elementu. Radzi sobie także z tworzeniem obiektów o cienkich ścianach lub o trudnej geometrii. Różnoraki wybór materiałów pozwala na wybudowanie przedmiotów przezroczystych – możliwe są dzięki temu np. analizy współpracy przekładni. Żywice przypominające właściwości polipropylenu mogą być z powodzeniem wykorzystywane do produkcji uszczelnień.