Pchła ludzka (Pulex irritans) – owad z rodziny Pulicidae. Pasożyt zewnętrzny człowieka. Poza człowiekiem pchła ludzka może pasożytować na psie, kocie, lisie, borsuku, kaczce, kurze czy szczurze wędrownym. Jest pasożytem kosmopolitycznym.
Samiec P. irritans osiąga wielkość 2–2,5 mm długości, samica jest większa i mierzy 2,5–3,5 mm długości. Dorosłe osobniki są barwy brunatnokasztanowej. Cechą charakterystyczną dla tego gatunku jest posiadanie 1 lub 2 szczecinek umieszczonych przed okiem.
Rozwój mały|lewo|180px|Stadia życiowe pchły ludzkiej Zapłodnione samice po napiciu się krwi składają jaja. Jednorazowo 3–5 jaj, w ciągu życia 400–500 w szparach podłogi, pościeli lub legowisku zwierzęcia. Po 3–10 dniach wykluwają się larwy, które są beznogie i poruszają się ruchem robakowatym. Mierzą 2 mm długości oraz 0,3 mm szerokości. Odżywiają się ekskrementami i resztkami organicznymi. Po trzykrotnym linieniu, odbywającym się w ciągu 7–14 dni następuje przepoczwarczenie w luźnym oprzędzie zmieszanym z ziarnami kurzu, które trwa 7–10 dni. Imago żyje od 3 do 4 miesięcy i żywi się krwią. Całkowity rozwój tego owada trwa zależnie od warunków zewnętrznych od 18 do 332 dni.