Jednak możliwy jest dłuższy okres rozwoju, trwający nawet około 450 dni.
Chorobotwórczość Główne znaczenie chorobotwórcze pchły ludzkiej polega na mechanicznym przenoszeniu zarazków dżumy (Yersinia pestis), tyfusu plamistego, tularemii (Francisella tularensis) oraz zakażeń gronkowcem złocistym (Staphylococcus aureus). P. irritans jest również żywicielem pośrednim tasiemca psiego (Dipylidium caninum) oraz tasiemca karłowatego (Hymenolepis nana) i Hymenolepis diminuta.
Dodatkowo ukłucia przez pchłę powodują miejscowe zapalenia skóry w postaci czerwonej plamki (roseola pulicosa). Występuje również świąd powodowany drażniącą wydzieliną, wsączaną do ranki wraz ze śliną.
Zobacz też owady Polski
Przypisy Nasze zwierzęta, s. 264. Parazytologia weterynaryjna tom II, s. 85.
Bibliografia Władysław Strojny, 1981, Nasze zwierzęta, Państwowe Wydawnictwa Rolnicze i Leśne, . Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970
Kategoria:Pchły Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza