Jej produkcja jest bardziej czasochłonna od tektury falistej, ale znajduje ona zastosowania jako lekki materiał konstrukcyjny zastępujący tworzywa sztuczne i sklejkę w przemyśle meblarskim, lotniczym i innych.
Tektura falista Współcześnie olbrzymia większość wyrobów papierniczych, które producenci nazywają tekturą to tektura falista. Jej cechą definicyjną jest aby co najmniej jedna warstwa była przed sklejeniem z pozostałymi pofalowana w kierunku poprzecznym do kierunku produkcji i połączona z warstwami płaskimi tylko szczytami fal. Warstwa pofalowana w takiej strukturze rozkłada siły rozciągające i zgniatające na większą powierzchnię, dzięki czemu tektury faliste cechuje wielokrotnie większa wytrzymałość mechaniczna niżby to wynikało z sumy parametrów wytrzymałościowych zastosowanych warstw.
Na rynku są współcześnie dostępne tektury sklejane z od 2 do 7 warstw. Aby uzyskać najlepszy stosunek właściwości mechanicznych do masy zazwyczaj na warstwy płaskie stosuje się papiery o większej gramaturze, sztywności i odporności na przebicie i przepuklenie zwane linerami, a na warstwy falowane, zwane flutingami papiery o mniejszej gramaturze, mniejszej sztywności oraz możliwie jak najlepszym stosunku odporności na zrywanie do masy.