Juba rozwijał również handel i produkcję, a jego dwór należał do ważnych ośrodków kultury hellenistycznej w Afryce Północnej.
Po śmierci Juby II około 23 n.e. władzę objął jego syn Ptolemeusz. Początkowo pozostawał on sprzymierzeńcem Rzymu i otrzymał od Senatu tytuł „króla, sprzymierzeńca i przyjaciela ludu rzymskiego”. W latach 39–40 cesarz Kaligula wezwał Ptolemeusza do Rzymu, gdzie został on stracony. Jego śmierć doprowadziła do wybuchu powstania w Mauretanii.
Okres cesarstwa rzymskiego Powstanie po śmierci Ptolemeusza zostało stłumione przez wojska rzymskie. W latach 41–42 działania przeciwko rebeliantom prowadzili m.in. Swetoniusz Paulinus i . Po zakończeniu walk cesarz Klaudiusz około 42 zlikwidował królestwo Mauretanii i utworzył na jego terytorium dwie prowincje: Mauretania Caesariensis ze stolicą w Caesarei oraz Mauretania Tingitana ze stolicą w Tingis. Obie prowincje były zarządzane przez namiestników noszących początkowo rangę prokuratorów.