Krytyka przez Akwinatę Tomasz z Akwinu uważał, że argumentacja Anzelma byłaby prawidłowa przy założeniu, że wszyscy posiadaliby dokładną i pełną ideę boskości. Ale warunek ten nie zawsze jest spełnionyJosep I. Saranyana i Jose Luis Illanes, Historia teologii, Wydawnictwo M, Kraków 1997, s. 46, .. Następcy Tomasza odrzucali dowód Anzelma, ponieważ uważali, że próbować poznać Boga (a tym samym próbować dowieść Jego istnienia) można tylko na podstawie obserwacji stworzonego przezeń świata oraz z niedoskonałości i niesamoistności stworzeń, nie zaś z ludzkiej wiedzy o boskiej naturze. Opierali się więc na argumencie kosmologicznym. Sposób rozumowania św. Anzelma jest wyrazem pychy i samozadufania ludzkiego rozumu, który rości sobie możliwość poznania natury Boga. Powiedzenie, że skoro Bóg jest możliwy do pomyślenia, to musi istnieć, zakłada, że posiadamy inteligencję wystarczającą, by przypisać Bogu atrybut istnienia tylko dlatego, że możemy o nim pomyśleć.
Tomasz z Akwinu uważał argument Anzelma za niedozwolony przeskok z rozważań logicznych do ontologicznych. Dowód ontologiczny nie zyskał zbytniej sympatii teologów.