Krytyka przez Kanta Immanuel Kant argumentował przeciw dowodząc, że istnienie nie jest predykatem (cechą). Jest wykorzystywane do tworzenia syntetycznych powiązań między pojęciami. Zdanie, że coś, ponad co nic większego nie można pomyśleć (coś, co jest najdoskonalsze pod każdym względem) istnieje, jest syntetyczne, a nie analityczne i nie można mu przypisywać koniecznej prawdziwości.
Obrona przez Hegla Hegel temu właśnie dowodowi przyznawał najwyższą wartość i miał za złe Kartezjuszowi, Leibnizowi i Wolffowi, iż traktowali go jako jeden z wielu, a przecież jest to dowód „jedynie prawdziwy”. Mając na uwadze zastrzeżenia Kanta stwierdził, iż jedność między pojęciem a istnieniem jest tylko zewnętrzna. Komentując Kartezjusza i Spinozę zgodził się z Kantem, że utożsamiali „myślenie” z „istnieniem”, ale dodał, że brakuje pośrednika między nimi. Przyznał, że dowód ontologiczny w wersji klasycznej zakładał to, co zamierzał udowodnić. Skoro pojęcie jest ostatecznym źródłem wszelkiej realności, to pojęcie idei pierwotnej (czyli Boga) tym bardziej wskazuje na realność jego desygnatu. „Bóg to byt najdoskonalszy, absolutna tożsamość istnienia i treści, podstawa oraz istota wszelkiego bytu. W pojęciu Boga zawiera się Jego realność.” Gdyby Boga nie było, nie istniałoby nicS.