Tebańczycy nie mogli znaleźć odpowiedzi i dlatego ginęli. Kreon, który objął władzę, obiecał temu, kto pokona Sfinksa, Teby i rękę swojej siostry – świeżo owdowiałej Jokasty. Edypowi udało się rozwiązać zagadkę – tym zwierzęciem jest człowiek, który jako dziecko raczkuje, potem staje się dorosłym człowiekiem, a na koniec chodzi, podpierając się o lasce. Sfinks w rozpaczy skoczył w przepaść, a Edyp został władcą Teb i ożenił się z matką – i tak spełniła się druga część przepowiedni.

Dla Teb nastał pomyślny czas – Edyp panował szczęśliwie i doczekał się z Jokastą czworga dzieci: dwóch synów (Eteoklesa i Polinejkesa) i dwóch córek (Ismeny i Antygony). Po wielu latach wybuchła w Tebach straszna zaraza. Tyrezjasz zapytany o radę odpowiedział, że na miasto spadła klęska, ponieważ do tej pory żyje w nim nieukarany zabójca Lajosa. Edyp zarządził śledztwo, w wyniku którego dowiedział się całej prawdy o klątwie i swoim pochodzeniu. Jokasta w rozpaczy powiesiła się, zaś Edyp – jej mąż i syn zarazem – niezdolny do samobójstwa oślepił się i kazał córce Antygonie wyprowadzić się daleko poza miasto. Po odejściu Edypa władzę w Tebach mieli sprawować na zmianę jego synowie, Eteokles i Polinejkes. Jako pierwszy rządy objął Eteokles, ale po upływie roku nie chciał oddać władzy bratu.