Prototyp Me 210 V14 (Werk Nr 2100014, GI+SR) wyposażono w spadochron ułatwiający wyprowadzenie samolotu z korkociągu, w Me 210 V15 (Werk Nr 2100015, GI+SS) testowano wyposażenie radiowe, natomiast w Me 210 V16 (Werk Nr 2100016, GI+ST) znowu testowano instalację oblodzeniową.
Wiosną 1941 roku rozpoczęto w zakładach w Augsburgu produkcję seryjną Me 210A-0 pomimo niezadowalających wyników prób i konieczności ciągłych modyfikacji płatowca.
Wersje seryjne Me 210A thumb|left|Hala produkcyjna Me 210, 1944 r. Pierwsze samoloty (Me 210A-0) produkowane w Augsburgu ukończono w kwietniu 1941, 2 w lipcu, 6 w sierpniu a następnych 12 we wrześniu 1941 roku. We wrześniu 1941 roku zakłady w Ratyzbonie opuściło 5 samolotów. Oba zakłady wyprodukowały do końca 1941 roku kolejnych 67 samolotów (40 w Augsburgu i 27 w Ratyzbonie). Me 210 A-0 miały pełnić w pierwszym rzędzie rolę niszczycieli (Zerstorer), a ich drugorzędnym zadaniem miała być rola bombowca nurkującego. Samoloty te napędzane były dwoma silnikami Daimler-Benz DB 601F o mocy 959 kW każdy. Były to dolnopłaty o konstrukcji całkowicie metalowej z pojedynczym statecznikiem pionowym. Skrzydła złożone były z trzech części: centropłatu i dwóch części zewnętrznych płatów. Skrzydła wyposażone były w hamulce aerodynamiczne nurkowania i sterowane za pomocą instalacji hydraulicznej.