Po raz pierwszy ryzyko to ujawniło się w 2010 roku, gdy Chiny ograniczyły eksport surowca do Japonii w trakcie sporu terytorialnego, co skłoniło odbiorców do poszukiwania alternatywnych źródeł.
W kwietniu 2025 roku Chiny zaostrzyły kontrolę eksportu, obejmując wymogiem licencji stopy, związki, metale i tlenki samaru, gadolinu, terbu, dysprozu, lutetu, skandu i itru oraz zawierające je magnesy, w odpowiedzi na podwyżki ceł przez Stany Zjednoczone. W październiku rozszerzono kontrole na europ, holm, erb, tul i iterb, a w listopadzie zawieszono je na rok, utrzymując ograniczenia z kwietnia. Po wejściu kwietniowych kontroli w życie chiński eksport magnesów spadł o około trzy czwarte, a ceny dysprozu i terbu w Europie chwilowo sięgnęły wielokrotności poziomu chińskiego.
W reakcji na te zależności Unia Europejska przyjęła akt o surowcach krytycznych (rozporządzenie UE 2024/1252), który wszedł w życie 23 maja 2024 roku i wyznaczył na 2030 rok cele: pokrycie z własnych źródeł co najmniej 10% wydobycia, 40% przetwórstwa i 25% recyklingu rocznego zużycia surowców strategicznych oraz ograniczenie udziału jednego państwa