Kryterium, jakim kierowali się w swojej typologii Turner i Kilian to stopień radykalności przyjęcia nowego zaangażowania. Kolejno, więc, konwersja spektakularna charakteryzowała uczestników ruchów kontestujących społeczne i kulturowe status quo. Często jej wyrazem było zerwanie związków z zewnętrznym środowiskiem. Mogła wiązać się także z kolektywizacją własności i ograniczeniem niezawisłości osoby. Konwersja nie spektakularna charakteryzowała takie ruchy, w których osobiste koszty uczestnictwa i działalności nie były wysokie.
Linki zewnętrzne O miejscu „konwersji” w teorii socjologicznej patrz: O konwersji religijnej w środowisku buddyjskim patrz:
Kategoria:Socjologia kultury