Wśród socjologicznych teorii konwersji możemy odnaleźć jeszcze wiele różnych typologii. Najważniejsze z nich to wyodrębnienie konwersji wewnątrzkonfesyjnej, w obrębie jednej religii np. chrześcijaństwa, i międzykonfesyjnej przejścia na inną religię.
Ciekawy podział wprowadzili teoretycy skłonni wartościować zachodzącą zmianę. Wyróżnili oni konwersję pozytywną i patologiczną, zwaną czasem regresyjną.
Na przykład Kurt i Gladys Lang nazwali konwersją integracyjną, taką zmianę „która jest wynikiem dojrzewania nowych wglądów, które uwalniają dążenie do ekspansji i twórczości.” Przypisali jej wartość dodatnią, mimo iż podkreślali łączące się z nią odrzucenie manier i konwencji. Kontrastem dla tego zjawiska było przystąpienie do ruchu religijnego, wiążące się z wrogością wobec grup zewnętrznych, emocjonalizmem i resentymentami. Dezintegruje ono wtedy jednostkę i przyczynia się do pogłębienia jej wewnętrznych konfliktów.
Langowie byli także zwolennikami rozróżnienia na konwersję indywidualną i kolektywną, której najlepszą egzemplifikację widzieli w protestanckich ruchach rewiwalistycznych.