Wykorzystywała ona kratownicę przestrzenną z giętych elementów, przecinających się pod kątem zbliżonym do prostego i tworzących rodzaj siatki, krytej płótnem. Jej zaletą była duża wytrzymałość przy niewielkiej masie, co zostało udowodnione dużą odpornością samolotów na uszkodzenia. W grudniu 1933 roku firma otrzymała zamówienie ze strony lotnictwa na budowę prototypu.
thumb|left|Prototyp K4049 thumb|left|Wellington Mk. IC (wczesny) 15 czerwca 1936 roku pilot Mutt Summers oblatał na lotnisku fabrycznym Brookland w Londynie prototyp samolotu, o numerze fabrycznym K4049, z Barnesem Wallisem na pokładzie. Znacznie różnił się on od późniejszych samolotów seryjnych, mając zwężający się do tyłu kadłub o kształcie cygara, zakończony eliptycznymi kopułkami z przodu i tyłu z pojedynczymi stanowiskami dla karabinów maszynowych, chowaną wieżyczkę grzbietową oraz inne usterzenie (ze statecznikiem pionowym zaadaptowanym z łodzi latającej Supermarine Stranraer). Był on napędzany dwoma silnikami gwiazdowymi Bristol Pegasus X o mocy po 915 KM. Początkowo Air Ministry nadało mu nazwę Crécy, od francuskiego miasta znanego z bitwy pod Crécy, lecz po dwóch miesiącach zmieniono ją na Wellington, od księcia Wellington (co było zarazem spójne z bombowcem Wellesley i praktyką nadawania bombowcom nazw brytyjskich miast).