W momencie gotowości do starcia opuszczali swe manipuły i wykorzystując luki pomiędzy nimi, wybiegali przed pierwszą linię ciężkozbrojnej piechoty, osłabiali oddziały przeciwnika miotanymi pociskami i naruszali szyk nieprzyjacielskiej formacji; w zetknięciu z lekkozbrojnymi wroga podejmowali działania harcownicze. Po zbliżeniu się frontu obu wojsk do siebie, w sytuacji gotowości legionu do walki, wycofywali się przez luki pomiędzy oddziałami na tyły, pozostawiając pole działania ciężkozbrojnej piechociePeter Connolly: Grecja i Rzym na wojnie, dz. cyt., s. 172..
Formacja ta w sposób naturalny zanikła po wprowadzeniu reformy armii rzymskiej przez konsula Mariusza, gdy w systemie rekrutacji wojsk utracił znaczenie cenzus majątkowyZdzisław Żygulski jun.: Broń starożytna. Grecja – Rzym – Galia – Germania. Warszawa: KAW, 1998, s. 88.. Podobnie jak rzymską jazdę, zastąpiono ją oddziałami obcego pochodzeniaMichael Crawford: Rzym w okresie republiki. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1992, s. 210..
Przypisy
Literatura Nigel Rodgers: Rzymska armia. Legiony, wojny, kampanie. Warszawa: Bellona, 2009, Michael Crawford: Rzym w okresie republiki. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1992, [Aneks 2], John Peddie: The Roman war machine. Stroud: Alan Sutton Publishing, 1996,
Kategoria:Armia starożytnego Rzymu Kategoria:Typy piechoty