Banki lokalne i regionalne nie wyszły z kryzysu z 1930 r. bez szwanku. W tym czasie CNCA pomagało najbardziej narażonym bankom. W 1935 roku utworzono wspólny fundusz zabezpieczania depozytów. W następnym roku Crédit Agricole zapewnił dodatkowe wsparcie, finansując zapasy pszenicy. Zastosowane mechanizmy płatności przyczyniły się do popularyzacji czeków i rachunków bankowych na obszarach wiejskich.
Okres powojenny i utworzenie Krajowej Federacji Rolniczej (1945–1966) W celu sfinansowania powojennej odbudowy i zachęcenia do mechanizacji rolnictwa CNCA zintensyfikowała przyjmowanie depozytów. Banki regionalne otworzyły wiele biur, a ich liczba wzrosła z 1000 w 1947 r. do 2259 w 1967 r.
W 1948 roku powstała Krajowa Federacja Rolnicza (Fédération Nationale du Crédit Agricole (FNCA)), której zadaniem było reprezentowanie regionalnych banków Crédit Agricole wobec władz publicznych. Odegrała ona również rolę w szkoleniu personelu i stopniowym poszerzaniu wiedzy fachowej Crédit Agricole.