Budowa ogólnokrajowego zasięgu (1900–1945) Na początku XX wieku powstawało coraz więcej banków lokalnych i regionalnych. W przeddzień I wojny światowej każdy region we Francji miał co najmniej jeden bank. Rząd zapewniał trzy czwarte środków finansowych, a pożyczki krótkoterminowe wciąż stanowiły lwią część działalności gospodarczej, pomimo upoważnienia do udzielania pożyczek długoterminowych udzielonego na mocy ustaw z 29 grudnia 1906 r. i 19 marca 1910 r.
W latach 20. bank kontynuował budowę zasięgu ogólnokrajowego i rozszerzanie działalności gospodarczej, zwłaszcza poprzez wprowadzenie w 1920 roku pożyczek dla drobnych rzemieślników wiejskich, finansowanie elektryfikacji obszarów wiejskich i (od 1923 roku) finansowanie władz lokalnych na obszarach wiejskich.
Ustawa z dnia 5 sierpnia 1920 r. nadała większą niezależność ówczesnemu departamentowi kredytowemu podlegającemu bezpośrednio Ministerstwu Rolnictwa i ustanowiła centralną organizację rozliczeniową banków regionalnych. W ten sposób utworzono Krajowe Biuro Kredytu Rolnego (Office National de Crédit Agricole) z na stanowisku dyrektora generalnego. W 1926 r. instytucja została przemianowana na Krajową Kasę Kredytu Rolnego (Caisse Nationale de Crédit Agricole (CNCA)).