Jarznik wykonany był w taki sam sposób jak jarznik lampy rtęciowej – jednoczęściowa rurka ze szkła kwarcowego, posiadająca szeroki spłaszcz, niewyposażona w lustra IR na końcachpatrz drugie zdjęcie. Problemem w tamtych czasach była dostępna technologia oraz materiały – Polska znajdowała się w bloku komunistycznym objętym embargiem, co utrudniało m.in. uzyskanie szkła wysokiej czystości (około ), nabycie technologii umożliwiającej bardzo dokładne dozowanie halogenków, czy chociażby zakup gotowych odpowiednio dobranych związków. Wskutek tego źródła te były mocno niedoskonałe. Według kart katalogowych lampa powinna uzyskiwać temperaturę barwową na poziomie , praktyka jednak pokazała, że przeważająca większość tych źródeł świeciła albo na kolor turkusowy, albo chłodnobiały z widocznymi zafarbami fioletu (niekiedy dało się zmusić je do pracy bliższej parametrom znamionowym poprzez przeciążenie statecznikiem sodowym tej samej mocy – wyższy prąd niż statecznik rtęciowy). Bardzo rzadko trafiały się egzemplarze świecące tak, jak zamierzał to producent. Dodatkowo lampy cechowały się krótką żywotnością – około dla wersji i zaledwie dla wersji – z powodu relatywnie dużego zanieczyszczenia szkła. Produkcję zakończono w latach 80. mały|Lampa LRJ-400mały|Jarznik lampy LRJ-400mały|Światło lampy LRJ-400 przeciążonej statecznikiem sodowym 400 W
Przypisy
Kategoria:Lampy wyładowcze