thumb|Charles Desavary, Bateaux sur le canal, cliché-verre, 1858-1874 Cliché-verre (z fr. dosł. „klisza szklana”) – dość rzadka technika będąca połączeniem grafiki i fotografii, popularna przede wszystkim w latach 50.–70. XIX w. wśród artystów z kręgu tzw. szkoły z Barbizon.
Technika powstała w oparciu o eksperymenty prowadzone przez Williama Foxa Talbota, a dokładnie o metodę zw. fotogenicznym rysowaniem (photogenic drawing), pozwalającą na otrzymanie negatywowego obrazu obiektu umieszczonego na uczulonym na światło papierze. Talbot przedstawił ją w Royal Society w 1839 r. i już trzy miesiące później trzej graficy, James Tibbits Willmore, William Havell i James Frederick Havell, zaprezentowali swoje prace, wykonane w technice cliché-verre.
Jej popularność wśród artystów rozpoczęła się jednak dopiero po jej ponownym wynalezieniu w 1853 r. przez fotografa amatora Adalberta Cuveliera i rysownika Léandre’a Grandguillaume’a, którzy zapoznali z nią artystów tworzących w Arras, takich jak Jean Baptiste Camille Corot (w niektórych opracowaniach można się nawet spotkać z informacją, że to Corot był jej wynalazcą). To właśnie w tym czasie rozpoczął się „złoty okres” techniki, trwający do lat 70. XIX w.