Stosowali ją liczni artyści ze szkoły z Barbizon, tacy jak Théodore Rousseau, Charles-François Daubigny i Jean-François Millet.
Technika bywała stosowana również w XX w., a wykorzystywali ją m.in. Pablo Picasso, Max Ernst, Paul Klee czy Man Ray. Zastosował ją także Bruno Schulz, tworząc cykl zatytułowany Xięga bałwochwalcza.
Metoda ta składa się z dwóch etapów. W pierwszym szklaną płytę (albo inną przezroczystą powierzchnię, współcześnie bywa to np. plastik) pokrywa się nieprzezroczystą substancją, taką jak kolodium, i rozpylonym atramentem z bielą ołowianą lub pigmentem. W takim podłożu wykonuje się rysunek, używając ostrego narzędzia (igły, skrobaczki itp.). Następnie tak przygotowaną płytę, będącą swego rodzaju ręcznie wykonanym negatywem, wraz ze światłoczułym papierem wystawia się na działanie światła. Przenika ono przez te części płyty, z których nieprzezroczysta warstwa została zdrapana, tworząc na papierze pozytywowy obraz wykonanego na płycie rysunku.
Przypisy
Bibliografia Sarah Kennel, Cliché-verre [w:] Encyclopedia of nineteenth-century photography, red. John Hannavy, New York 2008, , s. 305-307. Aleksander Żakowicz, Jerzy Piwowarski, Słownik technik i tendencji stylistycznych stosowanych w polskiej fotografii artystycznej przed 1939 r., Lwów 2001, , s. 15.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Historia fotografii Kategoria:Techniki graficzne