Jego pochodzenie nie zostało jednoznacznie wyjaśnione; w literaturze łączono je zarówno z językami celtyckimi, jak i ze starogermańskim słownictwem dotyczącym soli.
Nazwa Hallstatt została następnie wykorzystana w terminologii archeologicznej. Podczas kongresu antropologicznego i archeologicznego w Sztokholmie w 1874 roku Hans Hildebrand wprowadził określenie „okres halsztacki” dla pierwszej części przedrzymskiej epoki żelaza. Od nazwy stanowiska wywodzą się terminy kultura halsztacka i okres halsztacki.
Historia Prehistoria Ślady działalności ludzkiej na Salzbergu sięgają neolitu. Najstarsze bezpośrednie dowody podziemnego wydobycia soli pochodzą z XV wieku p.n.e., ze środkowej epoki brązu. Ówczesne wyrobiska osiągały głębokość ponad 100 m, a jednocześnie użytkowano kilka szybów. Warunki panujące w złożu solnym umożliwiły zachowanie przedmiotów organicznych, w tym drewnianych narzędzi, fragmentów tkanin, skór, sznurów i pozostałości żywności.
W 2003 roku w wyrobisku Christian von Tuschwerk odkryto drewniane schody. Analizy dendrochronologiczne wykazały, że drewno wykorzystane do ich budowy ścięto w 1108 roku p.n.e. Konstrukcja jest uznawana za najstarsze zachowane drewniane schody w Europie.