Miała około 1,2 m szerokości i umożliwiała jednoczesne poruszanie się górników w przeciwnych kierunkach.

We wczesnej epoce żelaza, około 800–400 p.n.e., funkcjonował rozległy kompleks górniczy i związane z nim cmentarzysko. Bogate wyposażenie grobów, obejmujące broń, naczynia, elementy stroju, ozdoby oraz przedmioty pochodzące z odległych regionów Europy, świadczy o rozbudowanych kontaktach handlowych miejscowej społeczności. Na cmentarzysku stosowano zarówno obrządek szkieletowy, jak i ciałopalny.

Około 350 roku p.n.e. katastrofa naturalna zniszczyła część doliny Salzbergtal i przerwała eksploatację wyrobisk z wczesnej epoki żelaza. W okresie lateńskim działalność górniczą prowadzono w innym rejonie, a osada górnicza funkcjonowała na obszarze Dammwiese. Z tego okresu pochodzi ciało górnika odnalezione w 1734 roku w wyrobisku Kilbwerk, zakonserwowane przez sól i określane później jako „człowiek w soli”.

Od starożytności do średniowiecza Po włączeniu obszaru dzisiejszego Hallstatt do Cesarstwa Rzymskiego teren należał do prowincji Noricum.