Zbiory te stały się podstawą późniejszego Muzeum Dziedzictwa Światowego.
Budowa dróg i rozwój kolei umożliwiły stopniowe przekształcenie Hallstatt w miejscowość turystyczną. Jej krajobraz popularyzowali malarze, fotografowie i autorzy przewodników. Po II wojnie światowej turystyka zaczęła odgrywać coraz większą rolę w miejscowej gospodarce, stopniowo ograniczając znaczenie tradycyjnych zawodów związanych bezpośrednio z salinami.
W 1997 roku krajobraz kulturowy Hallstatt-Dachstein/Salzkammergut został wpisany na listę światowego dziedzictwa na podstawie kryteriów III i IV. Komitet Światowego Dziedzictwa wskazał na wyjątkowe świadectwo długotrwałego wykorzystania zasobów soli oraz wzajemne powiązanie działalności człowieka z alpejskim krajobrazem.
Górnictwo soli Kopalnia soli w Hallstatt znajduje się w dolinie Salzbergtal, około 350 m powyżej poziomu miejscowości. Badania archeologiczne wykazały, że podziemne wydobycie prowadzono tam co najmniej od środkowej epoki brązu. Zachowane pozostałości wyrobisk z różnych okresów umożliwiają analizowanie zmian techniki górniczej, organizacji pracy i transportu soli na przestrzeni ponad trzech tysięcy lat.