thumb|Camarón de la Isla Camarón de la Isla, właściwie José Monge Cruz (ur. 5 grudnia 1950 w San Fernando, zm. 2 lipca 1992 w Badalonie) – jeden z największych śpiewaków w historii flamenco.

Urodził się w 1950 roku w miejscowości San Fernando pod Kadyksem w biednej romskiej rodzinie. Naprawdę nazywał się José Monge Cruz, swój przydomek Camarón (krewetka) zawdzięcza jasnym włosom i karnacji. Już w wieku 8 lat zaczął występować publicznie i zarabiać pierwsze pieniądze. W 16 roku życia zwyciężył w konkursie śpiewu flamenco (Festival de Cante Jondo de Mairena del Alcor). Później przeniósł się do Madrytu i tam zaczął zarabiać w miejscowych tablaos akompaniując palmas (klaskaniem) tancerzom.

W Madrycie zawarł przyjaźń z wielkim już wówczas gitarzystą Paco de Lucią i wkrótce nagrał z nim swoją pierwszą płytę (1968), zdobywając od razu wielkie uznanie i rozpoczynając błyskotliwą karierę. Po nagraniu 10 płyt z Paco, uznawanych dzisiaj za klasykę flamenco, rozpoczął swoją karierę solową nagrywając w 1979 rewolucyjną płytę „La Leyenda del tiempo”, inspirowaną poezją Garcia Lorki. Połączył na niej swój klasyczny śpiew flamenco z elementami jazzu i innych prądów współczesnej muzyki, w nagraniach wykorzystano m.in. indyjski sitar, perkusję, gitarę elektryczną, bas, klawisze.