Człowiek określany mianem „boga flamenco” zmarł przedwcześnie. W 1992 roku – już ciężko chory na raka płuc, do czego mogły się przyczynić nałogowe palenie papierosów i nadużywanie narkotyków – nagrał ostatni album „Potro de rabia y miel”, a kilka miesięcy później umarł w szpitalu w Badalonie (koło Barcelony). Na jego pogrzeb na cmentarzu w San Fernando przyszło ponad sto tysięcy ludzi. Pozostawił po sobie spuściznę w postaci 20 płyt, z których każdą można określić jako wielki krok naprzód w historii flamenco. Podziw budzi moc głosu Camaróna oraz jego perfekcyjne opanowanie wszystkich stylów flamenco, szczególnie tego najbardziej ekspresywnego – bulerii. Camarón jest dzisiaj największą legendą flamenco, a jego wpływ na aktualny obraz tej muzyki jest nieoceniony.
Dyskografia: 1969 – Con la colaboración especial de Paco de Lucia 1970 – Cada vez que nos miramos 1971 – Son Tus Ojos Dos Estrellas 1972 – Canastera 1973 – Caminito de Totana 1974 – Soy caminante 1975 – Arte y majestad 1976 – Rosa Maria 1977 – Castillo de arena 1979 – La leyenda del tiempo 1981 – Como el agua 1983 – Calle real 1984 – Viviré 1986 – Te lo dice Camarón 1987 – Flamenco vivo 1987 – París 1987 1989 – Soy gitano 1992 – Potro de rabia u miel
Kategoria:Hiszpańscy wokaliści Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:Zmarli w 1992 Kategoria:Śpiewacy flamenco