Magnetowidy do użytku amatorskiego („domowe”) oferują niezbyt wysoką jakość zapisu obrazu. Zapis na kasecie VHS w standardzie PAL zamyka się w paśmie 3 MHz (dla porównania: do uzyskania pełnej jakości obrazu wymagane jest pasmo 6,5 MHz) i pozwala osiągnąć rozdzielczość poziomą rzędu 170 linii (w porównaniu do ok. 500 linii przy maksymalnej jakości). Późniejsze ulepszenia pozwoliły zwiększyć tę wartość do ok. 220–240 linii. W 1987 r. JVC przedstawiło standard Super VHS, który pozwalał osiągnąć rozdzielczość poziomą do 420 linii, przy rozdzielczości 560 linii obowiązującym wówczas w standardzie nadawanym przez telewizję. System S-VHS był również wykorzystywany do zastosowań profesjonalnych przez stacje telewizyjne.
Standardy kaset thumb|Kaseta wideo, system VHS thumb|Kaseta wideo firmy BASF, system Betamax W krajach europejskich najbardziej rozpowszechnionym standardem jest VHS – o najgorszych parametrach użytkowych spośród opracowanych systemów, nazywany złośliwie „Very Horrible System” (ang. „bardzo zły system”).