Projekt Czesława Przybylskiego W najdalej na wschód wysuniętej części założenia urbanistycznego, u zbiegu ul. Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich, w miejscu dawnego Dworca Wiedeńskiego i ponad wylotem tuneli trasy średnicowej, miał powstać reprezentacyjny plac miejski, od północy obramowany nowo wybudowanym szesnastopiętrowym hotelem o wysokości ok. 56 metrów, oraz budynkami biurowymi mającymi za zadanie ukryć tylne ściany domów Chmielna 41–49, których wykup i wyburzenie zostały uznane za ekonomicznie nieopłacalne. Tak obramowany plac dworcowy miałby powierzchnię 4,256 ha i miał stać się największym placem Warszawy, większym o jedną trzecią od ówczesnego placu Marszałka Piłsudskiego przed Pałacem Saskim. W tworzącej plac betonowej płycie przykrywającej torowiska, bliżej samego dworca, miały znaleźć się dwa otwory o powierzchni ok. 0,2 hektara każdy, pozwalające na oglądanie torów, jadących nimi pociągów i eksponujące podziemną część stacji. Między nimi miał znaleźć się wiadukt drogowy łączący ulice Wielką i Poznańską. Na północ od gmachu, wzdłuż ul. Chmielnej, miał znaleźć się kilkusetmetrowy parking samochodowy.