Nie należy zapominać, iż w czasach Piotra z Alkantary żyło 20 wielkich świętych, którzy odegrali istotną rolę w realizacji trydenckiej odnowy Kościoła, m.in.: św. Ignacy Loyola, św. Franciszek Borgiasz, św. Franciszek Ksawery, św. Jan z Ávili, św. Tomasz z Villanueva, Bernardyn de Laredo, św. Jan od Krzyża i św. Teresa z Ávili. Tę ostatnią Piotr z Alkantary popierał w jej reformowaniu zakonu karmelitańskiego.
Mistyk zmarł w opinii świętości w infirmerii klasztoru franciszkańskiego w Arenas de San Pedro.
Według wielu współczesnych świętemu źródeł obdarzony był on darem czynienia cudów, prorokowania oraz mistycznych ekstaz. Jego życie odznaczało się szczerym pragnieniem i praktyką życia w ubóstwie i umartwieniu. Teresa z Avili wspomina min., że przez ponad 40 lat praktykował surową pokutę, polegającą na spaniu półtorej godziny w ciągu dnia i nocy. W swojej celi (o długości 125 cm) pozostawał cały czas na kolanach lub na stojąco, a spał na siedząco, z głową opartą o kawałek drewna wbity w ścianę. Jadał co trzeci dzień. Był tak skrajnie wychudzony, że ciało miał pokryte żyłami niczym korzeniami drzewaKsięga mojego życia. Św. Teresa od Jezusa, wydawnictwo: Flos Carmeli, Poznań (2010), s. 299-300.