W listopadzie 1917 został wybrany posłem do rosyjskiej Konstytuanty, a po jej likwidacji przez bolszewików został w styczniu 1918 deputowanym do Sejmu Zakaukaskiego, który pod presją Turcji ogłosił w kwietniu 1918 powstanie Zakaukaskiej Demokratycznej Republiki Federacyjnej. Następnie został członkiem delegacji reprezentującej ZDRF w rozmowach z Turcją, państwo rozpadło się jednak już w maju 1918, wobec sprzecznych aspiracji gruzińskich, ormiańskich i azerbejdżańskich. 27 maja 1918 stanął jako marszałek na czele nowo powstałej Azerbejdżańskiej Rady Narodowej, która dzień później ogłosiła niepodległość Azerbejdżanu. W tej roli zgodził się pod presją turecką na rozwiązanie rady w czerwcu 1918, uważając wpływy tureckie za mniejsze zło w stosunku do zagrożenia okupacją bolszewicką. Jeszcze w tym samym miesiącu wyjechał z misją dyplomatyczna do Stambułu, w istocie jednak władze tureckie chciały w ten sposób odsunąć od bieżącego wpływu na sytuację w Azerbejdżanie. Powrócił do kraju w październiku 1918, a w listopadzie tegoż roku stanął na czele reaktywowanej Rady Narodowej. Podczas inauguracyjnej sesji parlamentu w dniu 7 grudnia 1918 wypowiedział słowa "Flaga raz podniesiona nigdy nie zostanie opuszczona", co przeszło do historii Azerbejdżanu. W parlamencie i nowo powstałym rządzie nie pełnił żadnych funkcji.