W 1935 został członkiem prezydium Rady Konfederacji z ramienia Azerbejdżanu (organ ten zastąpił Komitet Niepodległości Kaukazu). Należał do założycieli powstałego w 1936 Zjednoczenia krajów turkijskich ciemiężonych przez Rosję. W 1938 wydał książkę Azerbejdżan w walce o niepodległość.

Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Rumunii, ewakuowany z grupą liderów prometejskich przez polski wywiad. W maju 1942 przyjechał do Berlina na zorganizowane przez niemieckie MSZ spotkanie działaczy emigracyjnych. Latem 1942 stanął na czele kontrolowanego przez Niemcy i nie posiadającego uprawnień decyzyjnych Azerbejdżańskiego Komitetu Narodowego, mającego jedynie funkcje doradcze. W sierpniu 1943 podał się do dymisji rozczarowany brakiem niemieckich gwarancji, co do przyszłości swojego kraju i powrócił do Bukaresztu. Zagrożony zatrzymaniem przez władze sowieckie wyjechał w 1944 do Jugosławii, następnie do Węgier i Wiednia. W kwietniu 1945 znalazł się amerykańskiej strefie okupacyjnej w Niemczech, a latem 1947 zamieszkał w Turcji. Tam był honorowym członkiem powstałego w 1949 Azerbejdżańskiego Koła Kulturalnego, od 1952 był głównym publicystą i faktycznym redaktorem naczelnym pisma Azerbajdżan Dergisi.