W tym samym roku uczestniczył w ogólnokaukaskiej konferencji w Monachium sprzeciwiającej się amerykańskim próbom konsolidacji antysowieckiej opozycji, w których założeniu było traktowanie kwestii Azerbejdżanu i innych narodów nierosyjskich jako wewnętrznej sprawy Rosji. Głos Ameryki wyemitował w 1951 i 1953 jego orędzia do narodu w rocznice niepodległości Republiki Azerbejdżanu.
Życie prywatne Pierwszy ożenił się ze swoją kuzynką Ummul-Banu. Z małżeństwa tego miał czworo dzieci. Rodziny nie zobaczył już nigdy po 1922, a jego żona zmarła w 1940 wywieziona do Kazachstanu. Jeden z synów został rozstrzelany w 1938. Pozostałe dzieci zostały wywiezione do Kazachstanu, tam w 1944 zmarła jego starsza córka. Druga z córek powróciła po wojnie do Baku, gdzie jednak zaginęła. Drugi syn pozostał po II wojnie światowej w Kazachstanie. Rəsulzadə ożenił się drugi raz w Polsce, z , która od 1940 mieszkała z nim w Rumunii, a 1947 wyjechała z nim do Turcji i zmarła tam w 1974. Z małżeństwa tego nie miał dzieci.
Zmarł na cukrzycę.