W Polsce w latach 1947–1952 kontynuował badania wola endemicznego, które rozpoczął w latach 1911–1915 podczas pobytu w Zurychu. Wniósł istotny wkład w akcję zwalczania wola. Jego zasługą było wprowadzenie jodowania soli w Wieliczce.
Wraz z żoną prowadził badania dotyczące różnic statystycznych w częstości występowania grup krwi w populacjach pochodzących z różnych obszarów geograficznych, zapoczątkowując nową dziedzinę nauki, seroantropologię. Zajmował się również transfuzjologią i opracował zasady przetaczania krwi.
Życie prywatne Podczas studiów w Berlinie, w 1905 r. poślubił Hannę z Kasmanów. Ich jedyna córka Maria zmarła na zapalenie płuc w czasie II wojny światowej.
Zmarł nagle na zawał serca. Grób Ludwika i Hanny Hirszfeldów znajduje się na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu (pole 3).
Wybrane prace E. von Dungern, L. Hirszfeld, Über Vererbung gruppenspezifischer Strukturen des Blutes, 1911. Najważniejsze książki: L. Hirszfeld, Grupy krwi w zastosowaniu do biologji, medycyny i prawa, Warszawska Agencja Wydawnicza „Delta”, 1934. L. Hirszfeld, Immunologia ogólna, Czytelnik 1948. L.