Aby uczcić swoje wielkie zwycięstwo, król Ang Chan miał nazwać pole bitwy „Siĕm Réab”, co oznacza „całkowitą klęskę Syjamu”.

thumb|Pub Street, Siĕm Réab

W rzeczywistości zachowane źródła historyczne sprawiają, że taka interpretacja wydaje się mało prawdopodobna, ponieważ upadek Angkoru datuje się na ponad wiek wcześniej, kiedy to ekspedycja wojskowa z Ajutthaji zdobyła i splądrowała Angkor Wat, zapoczątkowując długi okres wasalnej zależności Kambodży. Zdobycie Angkoru w 1431 roku zbiegło się z jego upadkiem, choć przyczyny opuszczenia miasta nie są jasne. Mogły nimi być zmiany środowiskowe i niedostatki khmerskiej infrastruktury.

Od XVI do XIX wieku wewnętrzne konflikty wśród khmerskiej szlachty prowadziły do okresowych interwencji i dominacji ze strony dwóch potężniejszych sąsiadów Kambodży: Wietnamu i Syjamu. Siĕm Réab, wraz z Bătdâmbângiem i Sisŏphŏnem – głównymi miastami północno-zachodniej części Kambodży – znajdował się pod administracją syjamską. Obszar ten, zbiorczo znany jako „Wewnętrzna Kambodża”, pozostawał pod kontrolą Syjamu od 1795 do 1907 roku, kiedy został przekazany Indochinom Francuskim.