Bandar-e Anzali (perski: بندر انزلی, do rewolucji islamskiej Bandar-e Pahlawi; także: Pahlewi, Pahlevi, Pahlawi) – miasto w północnym Iranie, w ostanie Gilan, nad Morzem Kaspijskim, na północny zachód od miasta Raszt. Około 110 tys. mieszkańców.
Historia Założone w XVI wieku, w okresie panowania dynastii Safawidów. W 1805 zrównane z ziemią przez Rosjan, którzy na jego miejscu zbudowali nowoczesne miasto portowe pod nazwą Enzeli. Powstała tu wówczas pierwsza w Iranie biblioteka publiczna. W czasie I wojny światowej epidemia malarii zdziesiątkowała ludność.
Polacy w Bandar-e Anzali w czasie II wojny światowej 1 kwietnia 1942 przybyła tu Armia Andersa po ewakuacji z ZSRR. Od kwietnia 1942 przez ponad trzy miesiące przebywali tam polscy uchodźcy (Sybiracy) oraz dzieci polskie, które ewakuowały się z ZSRR z Armią Andersa. Do Pahlawi dzieci przejechały pociągiem z miejsca zgrupowania w Narpaju do portu w Krasnowodsku, a przez Morze Kaspijskie przepłynęły statkiem „Mołotow”.