To Arystoteles zasadniczo ustalił rozumienie natury uwzględniając dotychczasowe określenia. W swoim dziele pt. Metafizyka, nakreślił znaczenia słowa physis. Oznacza ono przede wszystkim rodzenie i wzrastanie. Zaakcentowane jest to poprzez literę „y”, która występuje także w wyrazie phy-ein (rosnąć). Natura może zostać również zdefiniowana jako „pierwszy składnik, z którego coś rośnie”. Podobnie, może oznaczać także źródło pierwszego ruchu, czy też źródło jakiejś rzeczy, która sama z siebie nie może zmienić formy (np. naturą statuy jest brąz, z którego powstała). Substancje i formy bytów występujących w przyrodzie też można określić jako naturę. Można stwierdzić, że naturą jest substancja, która posiada źródło ruchu. W Fizyce natomiast czyni rozróżnienie między naturą, a sztuką jako sposobami powstawania. To, co powstaje na mocy natury, jest naturą, jako ciało ożywione i jego części, oraz 4 elementy proste, które mają zasadę ruchu w nich samych, jako źródle swego ruchu. Natomiast twory powstające na mocy sztuki nie posiadają w sobie źródła swego ruchu, ale jako złożone z materii i formy i podlegające zmianom – należą do natury Ruch naturalny, a nie wymuszony, jest spowodowany ową wewnętrzną siłą poruszania. Przyczyną ruchu naturalnego jest natura bytu ukonstytuowana przez jego formę.