Działania ze strony zachodnich mocarstw okupacyjnych, zmierzające do utworzenia separatystycznego państwa niemieckiego, składającego się tylko ze stref zachodnich, zostały podjęte już na przełomie lat 1946–1947. Rozwój ten, zapoczątkowany najpierw połączeniem dwóch stref: amerykańskiej i brytyjskiej i utworzeniem niemieckich organów dwustrefowych, doprowadził przez realizację uchwał konferencji londyńskiej sześciu państw zachodnich (1948 r.) do powstania w 1949 r. odrębnego państwa niemieckiego, ograniczonego do trzech stref zachodnich. Wszystkie utworzone wcześniej kraje niemieckie (z wyjątkiem Saary, która została zespolona z Francją) stały się częściami składowymi federalnego państwa zachodnioniemieckiego.
Równolegle z organizowaniem krajów i tworzeniem niemieckich organów krajowych zachodnie mocarstwa okupacyjne przystąpiły do tworzenia pierwszych niemieckich organów o zasięgu ogólnostrefowym. Pozycja i kompetencje krajów w poszczególnych strefach różniły się odpowiednio do zróżnicowanego pojmowania przez aliantów problemów ustrojowych oraz formy państwowości powojennych Niemiec.
Amerykanie przekazali w największym zakresie zadania państwowe organom niemieckim.