thumb|200px|Włodzimierz Kubijowicz Ukraiński Komitet Centralny (ukr. Український центральний комітет, Ukrajinśkyj centralnyj komitet, UCK) – działająca oficjalnie w okresie II wojny światowej, z siedzibą w Krakowie do stycznia 1945 roku, reprezentacja Ukraińców wobec władz okupacyjnych Generalnego Gubernatorstwa, powołana w oparciu o ukraińskie środowiska nacjonalistyczne OUN-M. Przewodniczącym Komitetu był Wołodymyr Kubijowycz.
Powstanie Komitetu Już w październiku 1939 w Generalnym Gubernatorstwie zaczęły powstawać miejskie komitety ukraińskie, próbujące organizować ukraińskie życie kulturalno-oświatowe, oraz odtwarzać przedwojenną ukraińską spółdzielczość. Reprezentowały one również społeczność ukraińską przed lokalnymi władzami niemieckimi. W listopadzie na zjeździe przedstawicieli tych komitetów w Krakowie powstał pomysł utworzenia organizacji nadrzędnej, grupującej działające komitety. Na powstanie takiej organizacji wyraził zgodę gubernator Hans Frank, a podstawy prawne organizacji opracował Prowid Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów-melnykowców w GG, któremu przewodniczył Roman Suszko. Na ukraińskiej konferencji w Krakowie w końcu listopada 1939 zatwierdzono projekt utworzenia tej organizacji, i utworzono Ukraińskie Zjednoczenie Narodowe (UNO).